மாலை நேரம். சென்னையின் மெரினா கடற்கரையில் அலைகள் மெதுவாக ஓசையெழுப்பிக் கொண்டிருந்தன. அங்கே தனியாக அமர்ந்திருந்த கார்த்திக், கடலை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென அவன் கண்களில் ஒரு மங்கலான ஒளி தெரிந்தது. அந்த ஒளி படிப்படியாக ஒரு பெண்ணின் உருவமாக மாறியது.
"யார் நீங்க?" கார்த்திக் வியப்புடன் கேட்டான்.
"நான் காவ்யா. உங்களைப் போலவே இந்த கடற்கரையின் காதலி," அந்த பெண் புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்.
"ஆனால்... நீங்க..."
"ஆமாம், நான் ஒரு ஆவி. ஆனால் பயப்படாதீர்கள். நான் உங்களுக்கு தீங்கு செய்ய வரவில்லை."
அன்றிலிருந்து ஒவ்வொரு மாலையும் கார்த்திக் காவ்யாவை சந்திக்க ஆரம்பித்தான். அவர்களின் உரையாடல்கள் நீண்டு கொண்டே சென்றன.
"உங்களுக்கு தெரியுமா காவ்யா, நீங்க ஒரு ஆவி என்றாலும் என்னால் உங்களை நேசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை," ஒரு நாள் கார்த்திக் தன் மனதை திறந்தான்.
"காதலுக்கு எந்த எல்லையும் கிடையாது காவ்யா. நான் உங்களுக்காக எதையும் செய்வேன்."
காவ்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.
"ஆனால் நான் இந்த உலகத்தை விட்டு போக வேண்டிய நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது கார்த்திக்."
"இல்லை காவ்யா! உங்களை நான் விட மாட்டேன். ஏதாவது வழி இருக்கும்."
அப்போது திடீரென கடலில் இருந்து ஒரு பெரிய அலை எழும்பியது. அந்த அலையில் ஒரு முதிய பெண் தோன்றினார்.
"நான்தான் கடல் தேவதை. உங்கள் தூய காதலைக் கண்டு நெகிழ்ந்து விட்டேன். காவ்யா, நீ மீண்டும் மனித உருவம் பெறலாம். ஆனால் அதற்கு ஒரு விலை உண்டு."
"என்ன விலை?" கார்த்திக் ஆர்வமாகக் கேட்டான்.
"உன் குரலை எனக்குத் தர வேண்டும் காவ்யா. அப்போதுதான் உனக்கு மனித உருவம் கிடைக்கும்."
காவ்யா சற்று யோசித்தாள். "சரி, நான் தயார்."
கடல் தேவதை தன் கையை உயர்த்தினார். திடீரென காவ்யாவை ஒரு ஒளி வட்டம் சூழ்ந்தது. சில நொடிகளில் அவள் முழு மனித உருவம் பெற்றாள்.
கார்த்திக் மகிழ்ச்சியுடன் அவளை அணைத்துக் கொண்டான். காவ்யாவால் பேச முடியவில்லை என்றாலும், அவள் கண்களில் தெரிந்த காதல் எல்லாவற்றையும் சொல்லியது.
ஒரு மாலை நேரம், கார்த்திக் காவ்யாவிடம் ஒரு புத்தகத்தை நீட்டினான்.
"இது எனக்காக?" காவ்யா கண்களால் கேட்டாள்.
கார்த்திக் புன்னகைத்தான். "இது ஒரு சிறப்பான புத்தகம். நாம் இருவரும் இதில் எழுதி பேசலாம்."
காவ்யா புத்தகத்தை திறந்து முதல் வரியை எழுதினாள்: "உங்களோடு இருக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் எனக்கு மந்திரம் போல."
அதற்கு கீழே கார்த்திக் எழுதினான்: "உன் மௌனமே என் இசை."
அன்று இரவு, திடீரென வானத்தில் வண்ண வண்ண ஒளிகள் தோன்றின. காற்றில் மிதந்த அந்த ஒளிக்கீற்றுகள் காவ்யாவை சுற்றி வட்டமிட்டன.
"இது என்ன?" கார்த்திக் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான்.
திடீரென கடல் தேவதை தோன்றினார். "காவ்யா, உன் காதலின் தூய்மை என்னை மீண்டும் நெகிழ வைத்துவிட்டது. ஆனால் இம்முறை..."
"என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?" கார்த்திக் ஆவலுடன் கேட்டான்.
"காவ்யாவுக்கு அவள் குரலை திரும்ப தர முடியும். ஆனால் அதற்கு நீ உன் பார்வையை இழக்க வேண்டும் கார்த்திக்."
காவ்யா உடனடியாக தலையாட்டி மறுத்தாள். ஆனால் கார்த்திக் புன்னகைத்தான்.
"நான் தயார். காவ்யாவின் குரலைக் கேட்க வேண்டும் என்பது என் பெரும் ஆசை."
காவ்யா கண்களில் கண்ணீர் பொங்க, கார்த்திகின் கையை பிடித்து நடக்க முயன்றாள்.
"கவலைப்படாதே காவ்யா. உன் குரல் என் கண்களாக இருக்கும்."
கடல் தேவதை தன் கையை உயர்த்தினார். ஒரு பெரும் ஒளி அவர்களை சூழ்ந்தது...
சில நொடிகளில், கார்த்திக் தன் கண்களை திறந்தபோது, அவனால் எதையும் காண முடியவில்லை. ஆனால் அவன் காதில் விழுந்த முதல் வார்த்தைகள்...
"கார்த்திக்... நான் காவ்யா பேசுறேன்..." என்ற இனிமையான குரல் அவன் இதயத்தை நெகிழ வைத்தது.
"காவ்யா! உன் குரல் எவ்வளவு அழகா இருக்கு!"
"ஆனா நீங்க... உங்க கண்கள்..."
"கவலைப்படாதே. இனி நீ என் கண்களாக இரு. உன் வார்த்தைகளால் எனக்கு உலகத்தை காட்டு."
அன்றிலிருந்து, கார்த்திக்கும் காவ்யாவும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தனர். காவ்யா தன் வார்த்தைகளால் கார்த்திக்குக்கு உலகின் அழகை விவரித்தாள். கார்த்திக் தன் உணர்வுகளால் காவ்யாவின் அன்பை உணர்ந்தான்.
ஒரு நாள் காலை, காவ்யா கார்த்திக்கை கடற்கரைக்கு அழைத்து வந்தாள்.
"கார்த்திக், இன்னைக்கு சூரியன் கடலில் தங்கக் கதிர்களை வீசுகிறது. அலைகள் பளபளக்கும் வைரக் கற்கள் போல மின்னுகின்றன," காவ்யா விவரித்தாள்.
கார்த்திக் புன்னகைத்தான். "உன் வார்த்தைகளால் நான் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறேன் காவ்யா. ஆனால்..."
"என்ன கார்த்திக்?"
"சில நேரங்களில் உன் முகத்தை ஒருமுறை பார்க்க ஆசைப்படுகிறேன்."
காவ்யாவின் கண்கள் கலங்கின. அப்போது திடீரென காற்று வேகமாக வீசியது. கடலில் இருந்து ஒரு விசித்திரமான ஒளி வெளிப்பட்டது.
"யார் அது?" காவ்யா பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.
"நான்தான், சந்திர தேவதை!" ஒரு மென்மையான குரல் கேட்டது.
"சந்திர தேவதையா?" இருவரும் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டனர்.
"ஆம். கடல் தேவதை என் சகோதரி. உங்கள் காதலின் தூய்மை என்னையும் ஈர்த்துவிட்டது. நான் உங்களுக்கு ஒரு வரம் தர விரும்புகிறேன்."
"என்ன வரம்?" கார்த்திக் ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.
"ஒவ்வொரு பௌர்ணமி இரவிலும், சந்திரன் முழுமையாக ஒளிரும் போது, கார்த்திக்கால் பார்க்க முடியும். ஆனால் அந்த இரவில் மட்டும்தான்."
காவ்யாவின் முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. "உண்மையாகவா?"
"ஆம். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை. அந்த இரவில் காவ்யாவால் பேச முடியாது."
கார்த்திக்கும் காவ்யாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து புன்னகைத்தனர்.
"நாங்கள் சம்மதிக்கிறோம்," இருவரும் ஒரே குரலில் கூறினர்.
அன்று முதல், ஒவ்வொரு பௌர்ணமி இரவிலும் கார்த்திக் காவ்யாவின் அழகை ரசித்தான். அவளோ மௌனமாக அவனது பார்வையில் மகிழ்ந்தாள். மற்ற நாட்களில் காவ்யாவின் இனிமையான குரல் கார்த்திக்கின் உலகமாக இருந்தது.
ஒரு பௌர்ணமி இரவில்...
"காவ்யா, உன்னை முதன்முதலில் பார்த்த போது நினைவிருக்கிறதா? அன்று நீ ஒரு ஆவியாக இருந்தாய். இன்று என் வாழ்க்கையின் ஒளியாக இருக்கிறாய்."
காவ்யா பேச முடியாத நிலையில், கண்களால் மட்டுமே தன் காதலை வெளிப்படுத்தினாள்.
ஒரு குளிர் இரவில், கார்த்திக்கும் காவ்யாவும் கடற்கரையில் அமர்ந்திருந்தனர். அன்று பௌர்ணமி அல்ல. எனவே காவ்யாவின் குரல் கார்த்திக்கின் கண்களாக இருந்தது.
"கார்த்திக், கடலில் இன்று தாமரை மலர்கள் மிதக்கின்றன!" காவ்யா ஆச்சரியத்துடன் கூறினாள்.
"கடலிலா தாமரை? அது எப்படி சாத்தியம்?"
"ஆமாம்! நீல நிற தாமரைகள்... அவை ஒளிர்கின்றன!"
திடீரென, அந்த தாமரை மலர்கள் கரையை நோக்கி நகர்ந்து வந்தன. ஒவ்வொரு மலரிலும் சிறு தேவதைகள் அமர்ந்திருந்தனர்.
"நாங்கள் மலர் தேவதைகள்," அவர்கள் இனிமையாக அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டனர்.
"உங்கள் காதலின் கதை எங்களை மிகவும் நெகிழ வைத்துவிட்டது. நாங்கள் உங்களுக்கு ஒரு பரிசு தர விரும்புகிறோம்."
"என்ன பரிசு?" காவ்யா ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்.
"இந்த நீல தாமரை மலர்கள். இவற்றை நீங்கள் உங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் வளர்க்கலாம். இந்த மலர்கள் மாயத்தன்மை கொண்டவை. இவற்றின் மகரந்தத்தூள் உங்கள் காதலை மேலும் வளர்க்கும்."
கார்த்திக்கும் காவ்யாவும் மகிழ்ச்சியுடன் மலர்களை ஏற்றுக்கொண்டனர். அவர்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் அந்த மலர்கள் பூத்து குலுங்கின.
ஒவ்வொரு இரவும் மலர்கள் தங்கள் மாய ஒளியால் தோட்டத்தை அலங்கரித்தன. காவ்யாவின் வார்த்தைகளால் கார்த்திக் அந்த அழகை உணர்ந்தான்.
ஒரு நாள்...
"கார்த்திக், இந்த மலர்கள் நமக்காக பாடுகின்றன!" காவ்யா உற்சாகத்துடன் கூறினாள்.
உண்மையில், மலர்கள் ஒரு இனிமையான இசையை எழுப்பின. அந்த இசை கார்த்திக்கின் கண்களையும், காவ்யாவின் குரலையும் குணப்படுத்தும் சக்தி கொண்டதாக இருந்தது.
"காவ்யா, எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. ஆனால் இந்த இசை என் உள்ளத்தை தொடுகிறது."
அப்போது மலர் தேவதைகள் மீண்டும் தோன்றினர்.
"இந்த இசை உங்கள் காதலின் இசை. இது படிப்படியாக உங்கள் சாபங்களை நீக்கும்."
நாட்கள் நகர்ந்தன. நீல தாமரைகளின் இசை தினமும் இனிமையாக ஒலித்தது. ஒவ்வொரு நாளும் கார்த்திக்கின் கண்களில் மங்கலான ஒளி தெரிய ஆரம்பித்தது. காவ்யாவின் குரலும் பௌர்ணமி அல்லாத நாட்களிலும் மெல்ல மெல்ல கேட்க ஆரம்பித்தது.
ஒரு மாலை நேரம்...
"கார்த்திக், பாருங்கள்! சூரியன் கடலில் மறைகிறது," காவ்யா கூறினாள்.
கார்த்திக் திடுக்கிட்டான். "காவ்யா... எனக்கு... எனக்கு மங்கலாக தெரிகிறது!"
"என்ன சொல்றீங்க?"
"ஆமாம்! சிவப்பு நிற வானம்... கடலில் மறையும் சூரியன்... எனக்கு மங்கலாக தெரிகிறது!"
திடீரென அவர்களைச் சுற்றி நீல தாமரைகள் வட்டமிட்டு சுழன்றன. கடல் தேவதை, சந்திர தேவதை, மற்றும் மலர் தேவதைகள் ஒன்றாக தோன்றினர்.
"உங்கள் காதலின் தூய்மை வெற்றி பெற்றுவிட்டது," கடல் தேவதை புன்னகையுடன் கூறினாள்.
"மாயத்தின் சக்தியை விட காதலின் சக்தி பெரியது," சந்திர தேவதை தொடர்ந்தாள்.
"நீல தாமரைகளின் மாய இசை உங்கள் சாபங்களை முற்றிலுமாக நீக்கிவிட்டது," மலர் தேவதைகள் கூறினர்.
திடீரென பேரொளி அவர்களைச் சூழ்ந்தது. கார்த்திக்கின் கண்கள் முழுமையாகத் தெளிவடைந்தன. காவ்யாவின் குரலும் முழுமையாகத் திரும்பியது.
முதன்முறையாக, பௌர்ணமி அல்லாத நாளில் கார்த்திக் காவ்யாவின் முகத்தைப் பார்த்தான்.
"காவ்யா! உன் கண்களில் தெரியும் காதல் எவ்வளவு அழகானது!"
"கார்த்திக்! உங்கள் பார்வையில் தெரியும் நேசம் எவ்வளவு இனிமையானது!"
தேவதைகள் புன்னகைத்தனர். "இனி உங்கள் காதல் எந்த கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் தொடரட்டும். ஆனால் நீல தாமரைகள் உங்களுடன் என்றென்றும் இருக்கும். அவை உங்கள் காதலின் அடையாளமாக மலரட்டும்."
கார்த்திக்கும் காவ்யாவும் ஒருவரை ஒருவர் காதலுடன் பார்த்துக்கொண்டனர். இனி அவர்களுக்கு எந்த தடையும் இல்லை.
அன்று இரவு, கடற்கரையில்...
"காவ்யா, நம் காதல் கதை ஒரு மாய கதை போல இருக்கிறது."
"ஆனால் நம் காதல் உண்மை கார்த்திக். அதுதான் எல்லா மாயங்களையும் வென்றது."
இன்றும் சென்னை மெரினா கடற்கரையில் கார்த்திக்கும் காவ்யாவும் அமர்ந்திருப்பதை காணலாம். அவர்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் நீல தாமரைகள் இன்னும் மலர்ந்து, தங்கள் மாய இசையால் அவர்களின் காதலை கொண்டாடுகின்றன.
(கதை முடிந்தது)
Post a Comment (0)