பறம்பு மலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருந்தது பாரியின் அரண்மனை. கருங்கற்களால் கட்டப்பட்ட அவ்வரண்மனையின் முற்றத்தில் எப்போதும் புலவர்களும், பாணர்களும், கூத்தர்களும், ஏழை மக்களும் கூடி நிற்பர். அவர்கள் அனைவருக்கும் வேள்பாரி தன் செல்வத்தை வாரி வழங்குவான்.
மலை நெடுகிலும் பசுமையான காடுகளும், வயல்களும், அருவிகளும் நிறைந்திருந்தன. பாரியின் ஆட்சியில் மக்கள் வறுமையின்றி வாழ்ந்தனர். அவனது இரு பெண் மக்கள் - அங்கவை, சங்கவை - தந்தையின் கொடைப் பண்பைக் கற்றுக்கொண்டு வளர்ந்தனர்.
ஒரு குளிர்கால மாலையில், பாரி தன் தேரில் பறம்பு மலையைச் சுற்றி வந்தபோது, பனியில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த முல்லைக் கொடிகளைக் கண்டான். உடனே தன் பொற்றேரை நிறுத்தி, "இக்கொடிகள் படர்வதற்கு என் தேரே துணையாகட்டும்" என்று கூறி, தேரை அங்கேயே விட்டுச் சென்றான். நடந்தே அரண்மனை திரும்பினான்.
இச்செய்தி கேட்ட கபிலர், "பாரியின் கொடைக்கு நிகர் பாரியே" என்று பாடினார். அவரது புகழ் பாடல்கள் தமிழகம் முழுவதும் பரவின. இதனால் பொறாமை கொண்ட சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்கள் பாரியின் நாட்டைக் கைப்பற்ற எண்ணினர்.
