"மரங்களின் மௌன உரையாடல்"

 திருவண்ணாமலை மலையடிவாரத்தில் ஒரு சிறிய வீடு. அங்கே வசித்து வந்தார் தாத்தா வேலாயுதம். பல ஆண்டுகளாக மரங்களை வளர்ப்பதே அவரது வாழ்க்கை.

"தாத்தா, நீங்க எப்போவும் மரங்களோட பேசிக்கிட்டு இருப்பீங்களே, உங்களுக்கு என்ன பதில் வரும்?" என்று கேட்டான் அவரது பேரன் செல்வம்.

தாத்தா புன்னகைத்தார். "மரங்களுக்கு காது இல்லை, நாக்கு இல்லைன்னு நினைக்கிறியா? அவைங்களுக்கு எல்லாமே இருக்கு. நாம கேட்க கத்துக்கணும்."

"எப்படி தாத்தா?"

"வா... உனக்கு காட்டறேன்..."

[தாத்தாவின் கதை]

"40 வருஷத்துக்கு முன்னாடி... நான் ஒரு வங்கியில் வேலை பார்த்தேன். ஒரு நாள் என் மகன் - உன் அப்பா - காய்ச்சல்ல படுத்திருந்தான். டாக்டர் ஒரு மூலிகை மரத்தின் இலைகள் தேவைன்னு சொன்னார்.

நான் காட்டுக்குள்ள தேடிப் போனேன். அந்த மரம் கிடைக்கல. கடைசியா ஒரு பழங்குடி தாத்தா கிட்ட கேட்டேன்.

'அந்த மரம் எல்லாம் போயிடுச்சு தம்பி. நாகரீகம் வளர வளர, மரங்கள் அழிஞ்சுபோச்சு'ன்னார்.

அன்னிக்கு முடிவு பண்ணிட்டேன். ரிடையர்மெண்ட்க்கு அப்புறம் மரம் வளர்க்கணும்னு."

"அப்புறம் என்னாச்சு தாத்தா?"

"வேலையில் இருந்து ஓய்வு பெற்றதும் இந்த இடத்தை வாங்கினேன். ஒவ்வொரு மரமா நட்டேன். அவைங்களுக்கு தண்ணி ஊத்தினேன். பேசினேன். பாட்டு பாடினேன்."

"மரங்கள் கேட்குமா தாத்தா?"

"கேட்கும்டா... அதான் இப்போ பார்... எவ்வளவு பெரிய தோப்பா மாறிடுச்சு!"

உண்மையில், தாத்தாவின் வீட்டைச் சுற்றி நூற்றுக்கணக்கான மரங்கள். பலவகை பழமரங்கள், மூலிகை மரங்கள், நிழல்தரும் மரங்கள்.

"ஒவ்வொரு மரத்துக்கும் ஒரு கதை இருக்கு செல்வம். இந்த வேப்பமரம் பார்... இது முதல்ல நட்ட மரம். அதான் இவ்வளவு பெரிசா வளர்ந்துருக்கு."

"இந்த மாமரம்?"

"அது உன் அம்மா கல்யாணத்துக்கு நட்டது. அதான் இன்னிக்கும் நல்ல மாம்பழம் காய்க்குது."

திடீரென்று காற்று வீசியது. மரங்கள் அசைந்தாடின.

"பார்த்தியா... மரங்கள் நம்மகிட்ட பேசுது. காத்து வழியா பேசுது."

செல்வம் ஆச்சரியமாக கேட்டான். "என்ன சொல்லுது தாத்தா?"

"நம்ம ஊர்ல யாராவது நோய்வாய்ப்பட்டா, எந்த மரத்துல என்ன மூலிகை இருக்குன்னு சொல்லுது. பறவைகள் வர போற மழையை சொல்லுது."

அன்று முதல் செல்வமும் மரங்களோடு பேச ஆரம்பித்தான். தாத்தாவிடம் மரங்களைப் பற்றி கற்றுக்கொண்டான்.

ஒரு நாள்...

"தாத்தா! நான் Environmental Science படிக்கப் போறேன்!"

தாத்தா மகிழ்ச்சியில் துள்ளினார். "சபாஷ்! மரங்கள் உனக்கு நல்ல வழி காட்டியிருக்கு."

இன்று...

செல்வம் ஒரு சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர். நாடு முழுவதும் மரங்கள் நடுகிறான். தாத்தாவின் தோப்பை பராமரிக்கிறான்.

"தாத்தா சொன்னது சரிதான். மரங்களுக்கு உயிர் இருக்கு. உணர்வு இருக்கு. நாம கேட்க கத்துக்கணும்."

தாத்தா இப்போது இல்லை. ஆனால் அவர் நட்ட மரங்கள் இன்னும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றின் நிழலில் பலர் இளைப்பாறுகிறார்கள். பறவைகள் கூடு கட்டுகின்றன.

மரங்களின் மௌன உரையாடல் தொடர்கிறது. காற்றில், மழையில், வெயிலில்... அவை பேசிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

"மரம் நடுங்கள்" என்பது வெறும் சுலோகம் அல்ல. அது வாழ்க்கையின் தத்துவம். தாத்தா வேலாயுதம் அதை தன் வாழ்வால் நிரூபித்துச் சென்றார்.

இன்று திருவண்ணாமலை மலையடிவாரத்தில் அந்த தோப்பு பசுமையாக இருக்கிறது. புதிய தலைமுறைக்கு இயற்கையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்திக்கொண்டு...

"மரங்கள் பேசும்... நாம் கேட்க வேண்டும்"

• தாத்தா வேலாயுதம்