"நாக்கு முக்கா' - நற்றமிழே! - கா.மு.சிதம்பரம்

செவ்வியல் மொழிக்கான இலக்கணங்கள் இரண்டு கூறப்பட்டுள்ளன. ஒன்று, அம்மொழி ஆயிரத்து ஐநூறு ஆண்டுகள் தொன்மை வாய்ந்ததாக இருக்க வேண்டும்; இரண்டு, அம்மொழி இதுகாறும் வழக்கத்தில் இருக்க வேண்டும். அவ்விரண்டு இலக்கணங்களையும் கொண்டது தமிழ்மொழி.

 கற்றவர்களிடையே மட்டுமல்லாது, பாமர மக்களிடையேயும் பண்டை இலக்கியச் சொற்கள் சிறிய மாற்றத்துடன் இன்று வழங்கி வருகின்றன. படித்தவர்களால் எள்ளி நகையாடப்படுகின்ற - பாமர மக்களிடையே வழங்கிவரும் தூய தமிழ்ச் சொற்கள் சிலவற்றைக் காண்போம்.

 கலாய்த்தல்: - சண்டையிடுதல்

 "ஒரு பெண்டாட்டி தமரொடு "கலாய்த்து''

 (இறையனார் அகப்பொருள் உரை சூ:1)

 "நொண்டிக் கொண்டேயும் "கலாய்ப்பன்'''

 (சுந்தரர் தேவாரம் - திருவாரூர்-8)

 கம்மென்று: - அமைதியாக

 "கானமும் கம்மென் றன்றே வானமும்''

 (நற்றிணை-154)

 தள்ளவாரி: - சோம்பேறி, உபயோகமில்லாதவன்

 "வெள்ளவாரி விரிவோடு அவ்வீடணத்

 தள்ளவாரி நிலையும்''

 (கம்ப-ஒற்றுக் கேள்விப் படலம்-56)

 கூவுதல்: - அழைத்தல்

 "பண்டுதந் தாற்போல் பணித்துப்

 பணிசெயக் கூவித்து என்னை''

 (திருவாசகம்-137)

 காவாலி: - முரடன், தீயவன்

 காண்பவர்க்கு நகைதோன்றும் இடங்களாக இருபது "செயிற்றியம்' என்னும் இலக்கண நூலில் கூறப்பட்டுள்ளது.

 "களியின் கண்ணும் காவாலி கண்ணும்''

 (தொல்-பொருள். இளம்பூரணர் சூ.248)

 வலித்தல்: - இழுத்தல்

 "கலித்தான் சிலையைக் கையால் வாங்கிக்

 கழுத்தின் இடை யிட்டு

 வலித்தான் பகுவாய் மடித்து''

 (கம்ப.சம்புமாலி-47)

 மோறை - அழகற்ற முகம்

 "மோறை வேடுவர் கூடிவாழ்

 முருகன் பூண்டி மாநகர்''

 (சுந்தரர் தேவாரம்-திருமுருகன் பூண்டி-4)

 குண்டுக்கா மிண்டுக்கா

 தடித்த சொற்களைப் பேசுதல் மற்றும் மிடுக்கான செயல்களைச் செய்தல்.

 "குண்டாடியுஞ் சமணாடியும்''

 (சுந்தரர் தேவாரம்-திருமறைக்காடு-9)

 "மிண்டாடித் திரிந்து வெறுப்பனவே செய்து''

 (சுந்தரர் தேவாரம்-திருநாகைக்காரேணம்-5)

 நாக்குமுக்கா... நாக்குமுக்கா...

 2010-ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாட்டின் இளம் வயதினர் நாவுகளில் நடனமாடிய சொற்றொடரான இது, ஒரு திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற பாடலின் பல்லவி. இதற்கு என்ன பொருள் என்று யாரும் கூறவில்லை; சிந்திக்கவும் இல்லை. வெறும் கூச்சல் என்றே ஒதுக்கிவிட்டனர். ஆனால், இத்தொடருக்கு ஒரு சிறந்த பொருள் இருப்பது நம்மை வியப்படையச் செய்கிறது. இதன் பொருள் நாக்கு - தீ நாக்கு (வடிவில்) மு-மூன்று. கூ - கூப்பிடுதூரம் (உயர்ந்து தோன்றிய, இறைவன்).

 "நாக்குமுக் கூப்பிடு வளர்ந்து''

 "முக்கூப்பிடு வளர்ந்தநெடு

 நாக்கடிது கொண்டாய்''

 (சிதம்பரபுராணம் - 21,34)

இவ்வாறு, தமிழ் மொழியில் உள்ள அனைத்துச் சொற்களிலும் ஆழமான பொருள் பொதிந்திருப்பதால்தான் தமிழ் "செம்மொழி' என்ற தகுதி பெற்றுள்ளது.

நன்றி - தமிழ்மணி

கயத்தியும் கயவனும்! - சி.பொன்ராஜ்

நாடகங்களிலும், திரைப்படங்களிலும் எதிர்வினை புரிகிற மாந்தர்களை ‘வில்லி, வில்லன்’ என்று ஒரு நூற்றாண்டு காலமாகச் சொல்லி வருகிறோம். நம் வாழ்விலும் நல்ல செயல்கள் நடப்பதைத் தடுப்பவர்களை அப்படித்தான் குறிப்பிடுகிறோம்.

ஆங்கிலச் சொற்களான வில்லிக்கும், வில்லனுக்கும் ஏற்ற தமிழ்ச் சொற்கள் எவை என யோசித்தால், பெண்பாற் பெயர்களாக பாதகத்தி, சண்டாளி, கொடியவள் என்றும்; ஆண்பால் பெயர்களாக சண்டாளன், கொடியவன் என்றும்... இன்னும் பிறவும் உள்ளன.

‘கயவன்’ என்கிற சொல் ஏற்கெனவே வழக்கில் உள்ளது. இதனை வில்லனுக்கு ஏற்ற சொல்லாகக் கொள்ளலாம். வில்லிக்கு ஏற்ற சொல்லாகக் ‘கயத்தி’யைச் சொல்லலாம். இச்சொல்லை கம்பர் பதிவு செய்துள்ளார். அப்பாடல் வருமாறு:

“தோய் கயத்தும், மரத்தும், மென்சிறை

 துள்ளி, மீது எழுபுள் எலாம்

 தேய்கை ஒத்த மருங்குல் மாதர்

 சிலம்பின் நின்று சிலம்புவ

 கேகயத்து அரசன் பயந்த விடத்தை

 இன்னது ஓர் கேடுசூழ்

 மா கயத்தியை, உள்கொதித்து

 மனத்து வைவன போன்றவே!”

 (கைகேயி சூழ்வினைப் படலம்-229)

 “கேகயத்து அரசன் பெற்ற விடத்தைப் (விஷத்தை) போன்று கேடு செய்யும் இழிந்தவளான கைகேயியை மனம் கொதித்து மனதுக்குள்ளே தூற்றி வைவன போல இருந்தது... நீராடும் குளங்களிலிருந்தும், மரங்களிலிருந்தும் துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டு மேலே பறக்கிற மெல்லிய சிறகுகளை உடைய பறவைகள், தேய்ந்துள்ள இடையைப் பெற்ற மகளிரின் காற்சிலம்புகள் போல ஒலியை எழுப்பிய காட்சி” என்கிறார் கம்பர்.

எனவே, வில்லனைக் ‘கயவன்’ என்றும், வில்லியைக் ‘கயத்தி’ என்னும் இனி அழைக்கலாம்; எழுதலாமே...!

நன்றி - தமிழ்மணி 2020