"மீண்டும் வந்த மகாஞானிகள்"

சென்னையின் புதிய கல்லூரியில் புதிய ஆசிரியராக வந்தார் பரமசிவம். முதல் நாளில் அவரது வகுப்பிற்குள் நுழைந்தபோது, கடைசி பெஞ்சில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மாணவன் குமரனைப் பார்த்ததும் அவருக்குள் ஏதோ அதிர்வு!

"எங்கயோ பார்த்த முகம்... எந்த ஜன்மத்துல..." என்று முணுமுணுத்தார்.

குமரன் திடுக்கிட்டு எழுந்தான். "சார்... நீங்க... உங்களை எங்கயோ..."

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி நின்றனர்.

[பின்னோக்கிய காட்சி - 1000 ஆண்டுகள் முன்பு]

காஞ்சிபுரத்தில் மகான் வியாசர் தன் சிஷ்யன் விக்கிரமனுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

"விக்கிரமா! மீண்டும் தூங்குகிறாயா?"

"இல்லை குருவே! தியானம் செய்கிறேன்..."

"தியானமா? அப்போ சொல் நான் என்ன சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்?"

"அது... அது... ஆமாம் குருவே, நான் தூங்கிவிட்டேன்!"

வியாசர் சிரித்தார். "நீ திருந்தவே மாட்டாய் போல இருக்கிறதே!"

[நிகழ்காலம்]

"இருங்க சார்... நீங்க வியாசர், நான் விக்கிரமன்!" குமரன் ஆச்சரியத்துடன் கூவினான்.

"ஆமாம்டா! அதான் உன்னை பார்த்ததும் எனக்கு தூக்கம் வந்துச்சு!"

வகுப்பு முழுவதும் சிரிப்பொலி.

அன்று முதல் பரமசிவமும் குமரனும் பழைய நினைவுகளுடன் புதிய குரு-சிஷ்ய உறவை தொடங்கினர்.

ஒரு நாள் வகுப்பில்...

"குமரா! நீ ஏன் வகுப்புல கவனிக்கல?"

"சார் நான் multi-tasking பண்றேன்..."

"என்னது செய்யற?"

"ஒரு காதுல பாட்டு கேக்குறேன், மொபைல்ல கேம் விளையாடறேன், அதே சமயம் தூங்கவும் பண்றேன்!"

"அப்படியா... அப்போ நான் சொல்றது என்ன?"

"அது... Physics-ல ஏதோ Theory..."

"Theory-யா? இது Mathematics வகுப்புடா!"

மீண்டும் வகுப்பு சிரிப்பில் அதிர்ந்தது.

"பழைய ஜன்மத்துல இருந்தே இப்படித்தான்!" பரமசிவம் தலையில் அடித்துக்கொண்டார்.

கல்லூரி விழாவில்...

"சார், நான் dance ஆடப்போறேன்!"

"என்னது? நீயா? பழைய ஜன்மத்துல கூட நீ யோகாசனம் சரியா செய்யல!"

"இது modern dance சார்!"

மேடையில் குமரன் break dance ஆட, பரமசிவம் வாயை பிளந்தார்.

"இந்த ஜன்மத்துலயாவது ஒரு விஷயத்துல தேர்ச்சி பெற்றிருக்கியே!"

வருட இறுதி தேர்வில்...

"குமரா! இந்த முறையாவது pass பண்ணு!"

"கவலைப்படாதீங்க சார்! பழைய ஜன்மத்துல நீங்க 12 வருஷம் கத்துக்கொடுத்தும் நான் கத்துக்கல. இந்த ஜன்மத்துல 6 மாசத்துலயே கத்துக்கிட்டேன்!"

"அது எப்படி?"

"Google சார்! Technology development!"

பரமசிவம் சிரித்தார். "ஆனா இப்பவும் தூக்கம் மட்டும் மாறல!"

ஆண்டு விழாவில் குமரன் முதல் மதிப்பெண் பெற்றான்.

"பாருங்க சார்! நான் முதல் மாணவன்!"

"ஆமாம்டா! பழைய ஜன்மத்துல எவ்வளவோ முயன்றும் உனக்கு ஞானம் ஏறல. இந்த ஜன்மத்துல சாதிச்சுட்ட!"

"எல்லாம் உங்க ஆசீர்வாதம் சார்!"

"இல்லடா... Google-ஓட ஆசீர்வாதம்!"

இருவரும் சிரித்தனர்.

கல்லூரி முடிந்த பின்...

"சார், நான் IIT-ல seat கிடைச்சிருக்கு!"

"நல்லதுடா! ஆனா அங்கயும் தூங்காத!"

"கவலைப்படாதீங்க சார். அடுத்த ஜன்மத்துல நாம நிச்சயம் சந்திப்போம்!"

"அய்யய்யோ! வேண்டாம்டா! இரண்டு ஜன்மம் போதும்!"

இப்படி, பழைய குரு-சிஷ்ய உறவு புதிய காலத்தில் புது வடிவம் பெற்றது. வியாசரும் விக்கிரமனும் பரமசிவமாகவும் குமரனாகவும் மாறி, பழைய நினைவுகளுடன் புதிய அனுபவங்களை சேகரித்தனர்.

சில வருடங்கள் கழித்து...

"வணக்கம் சார்! நான் இப்ப NASA-ல வேலை பார்க்கிறேன்!"

"அட்டகாசம்டா! ஆனா meeting-ல தூங்கிடாத!"

"கவலைப்படாதீங்க சார்... இப்ப AI assistant என்னை எழுப்பிடும்!"

"தொழில்நுட்பம் வளர்ந்துட்டு இருக்கு... ஆனா என் சிஷ்யன் அப்படியே இருக்கான்!"

இருவரும் சிரித்தபடி இருந்தனர். ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் குரு-சிஷ்ய பாசம் அப்படியே இருந்தது. வேறு வடிவம், வேறு காலம், ஆனால் அதே அன்பு...