"காதலின் மந்திரம்" - ஒரு மேஜிக்கல் ரியலிச கதை

மாலை நேரம். சென்னையின் மெரினா கடற்கரையில் அலைகள் மெதுவாக ஓசையெழுப்பிக் கொண்டிருந்தன. அங்கே தனியாக அமர்ந்திருந்த கார்த்திக், கடலை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென அவன் கண்களில் ஒரு மங்கலான ஒளி தெரிந்தது. அந்த ஒளி படிப்படியாக ஒரு பெண்ணின் உருவமாக மாறியது.

"யார் நீங்க?" கார்த்திக் வியப்புடன் கேட்டான்.

"நான் காவ்யா. உங்களைப் போலவே இந்த கடற்கரையின் காதலி," அந்த பெண் புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்.

"ஆனால்... நீங்க..."

"ஆமாம், நான் ஒரு ஆவி. ஆனால் பயப்படாதீர்கள். நான் உங்களுக்கு தீங்கு செய்ய வரவில்லை."

அன்றிலிருந்து ஒவ்வொரு மாலையும் கார்த்திக் காவ்யாவை சந்திக்க ஆரம்பித்தான். அவர்களின் உரையாடல்கள் நீண்டு கொண்டே சென்றன.

"உங்களுக்கு தெரியுமா காவ்யா, நீங்க ஒரு ஆவி என்றாலும் என்னால் உங்களை நேசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை," ஒரு நாள் கார்த்திக் தன் மனதை திறந்தான்.

"எனக்கும் அப்படித்தான் கார்த்திக். ஆனால் நம் காதல் எப்படி சாத்தியமாகும்?"

"அலைகளின் நடுவே" - மெட்டா மாடர்ன் காதல் கதை

சென்னையின் நவீன மெட்ரோ ரயில் நிலையத்தில், டிஜிட்டல் திரைகளும் நவீன தொழில்நுட்பங்களும் சூழ, கீர்த்தனா தன் வழக்கமான இடத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது ஆப்பிள் வாட்ச் புதிய நோட்டிபிகேஷன்களை காட்டிக்கொண்டிருந்தது. இன்ஸ்டாகிராமில் அவளது புதிய போஸ்ட் 50,000 லைக்குகளை தாண்டியிருந்தது. ஆனால் அவள் கண்களில் ஒரு வெறுமை.

அதே நேரம், அருண் தன் லைகா கேமராவுடன் மெட்ரோவின் மனித உணர்வுகளை படம்பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் கீர்த்தனாவின் பிம்பம் விழுந்தது - ஒரு நவீன பெண், டிஜிட்டல் உலகில் மூழ்கி, ஆனால் ஏதோ தேடும் பார்வை.

திடீரென அவள் எதிரே அமர்ந்திருந்த அருண் தன் கேமராவில் அவளை படம் எடுப்பதை கவனித்தாள்.

"என்னை ஏன் படம் எடுக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டாள்.

“மறைந்த வண்ணங்கள்”

சென்னையின் மையப் பகுதியில் உள்ள ஒரு சிறிய வீதியில் நக்கீரன் மெதுவாக நடந்து கொண்டிருந்தான். அவனது உலகம் வெறும் மூன்று நிறங்களால் ஆனது - வெள்ளை, கருப்பு, சாம்பல். பிறவியிலேயே வண்ணக் குருடு என்ற நிலையில், மற்றவர்கள் பேசும் வண்ணங்களின் அழகை அவனால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

அன்று மாலை, வீதியோரத்தில் ஒரு பெண் தரையில் அமர்ந்து ஓவியம் வரைவதைக் கண்டான். அவளது கைகள் துரிதமாக நகர்ந்தன, கண்கள் ஊக்கத்துடன் மின்னின.

"என்ன வரைகிறீர்கள்?" என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டான் நக்கீரன்.

அவள் தலை நிமிர்ந்து புன்னகைத்தாள். "நான் அமுதா. சூரிய அஸ்தமனத்தை வரைகிறேன்."

"ஓ... எனக்கு வண்ணங்கள் தெரியாது. நான் பார்ப்பதெல்லாம் சாம்பல் நிறங்கள் மட்டுமே," என்றான் சற்று தயக்கத்துடன்.

அமுதா எழுந்து நின்றாள். "அப்படியா? வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு வண்ணங்களை வேறு விதமாகக் காட்டுகிறேன்."

"எப்படி?" என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான்.

"பூக்களின் மொழி"

மாலதியின் வீட்டுத் தோட்டம் மற்ற தோட்டங்களைப் போலல்ல. அங்கே பூக்கள் வெறும் அழகாக மிளிர்வதல்ல; அவை கதைகளை சொல்லும். அந்த காட்சியைக் கேட்கவும் மனதில் கொள்ளவும், மாலதியைப் போன்ற ஒரு இதயம் தேவை.

சிவப்பு ரோஜாக்கள் காதல் கதைகளால் அலைமோதும்.

வெள்ளை முல்லைகள் மெல்லிய காற்றில் பழைய நினைவுகளைப் பாடும்.

மஞ்சள் சாமந்திகள் வருங்காலத்தின் இரகசியங்களை ஜாதகமென்றே உரைக்கின்றன.

இந்த அற்புதங்களை மாலதியே ஆனந்தமாக கேட்க முடிகிறது. ஏன் என்றால், அவளது இதயம் பூக்களின் மொழியைத் திரும்பத் திரும்ப உணர முடியும்.

மாலை அல்லது விடியல் நேரம் என்ற பேதமின்றி, மாலதி தன் தோட்டத்தில் ஒவ்வொரு பூக்கும் கவனமாக தண்ணீர் ஊற்றி பேணுவாள். அவளது இதயத்தில் இருக்கும் அன்பு, பூக்களுக்கு தங்கள் உணர்ச்சிகளை சொல்ல தூண்டுவதாக இருந்தது.

ஒரு நாள் சிவப்பு ரோஜா மாலதியிடம் முணுமுணைத்தது:

“கனவுகளின் அங்காடி”

பிரமிளா என்ற அற்புதமான பெண், தனது கிராமத்தின் மையப்பகுதியில் எல்லோருக்கும் வித்தியாசமாக தோன்றும் ஒரு அங்காடியை நடத்தி வந்தாள். அங்கே கண்ணை மயக்கும் காட்சி: வண்ண நிற குப்பிகளில் அடைக்கப்பட்ட கனவுகள் விற்பனைக்கு இருந்தன.

சிவப்பு குப்பியில் காதல் கனவுகள்: உணர்ச்சியையும் இதயத்தின் இன்ப சலனங்களையும் செறித்த கனவுகள்.

நீல குப்பியில் வெற்றிக் கனவுகள்: உயர்ந்த மலையைக் கடக்கச் சொல்வதைப் போல உள்ளூர் மக்களை ஊக்குவிக்கும் கனவுகள்.

பச்சை குப்பியில் பயணக் கனவுகள்: தென்றல் காற்றுடன் சுழலும் உலகின் வண்ணங்கள் கொண்ட கனவுகள்.

ஊதா குப்பியில் இசைக் கனவுகள்: இசை ஆர்வலர்களின் இதயத்தைப் பதமாக்கும் இனிய சுரங்களால் நிரம்பிய கனவுகள்.

ஆனால் பிரமிளாவின் அங்காடி மற்றவைகளில் இருந்து மிக வித்தியாசமாக இருந்தது. தங்கம், பணம், நாணயம் என அவளுக்கு எந்தக் கொடையும் தேவையில்லை.

"கண்ணகி போன்ற வீர தேவதை"

(புறநானூற்று பாடல் 282ஐ அடிப்படையாகக் கொண்ட கதை)

மலையமான் திருமுடிக்காரியின் அரண்மனையில் ஒரு மாலைப்பொழுது. மன்னன் தன் படைத்தலைவர்களுடன் போர் திட்டங்களை ஆலோசித்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது வாயிற்காவலன் ஓடி வந்தான்.

"அரசே! சேர மன்னன் பெரும்படையுடன் நம் எல்லையை நெருங்குகிறான்!" என்றான் பதற்றத்துடன்.

திருமுடிக்காரி அமைதியாக எழுந்தான். "நம் வீரர்களைத் திரட்டுங்கள். இன்றிரவே களத்திற்குச் செல்வோம்" என்றான்.

அவன் மனைவி அமுதன் தேவி கவலையுடன் அருகில் வந்தாள். "நாதா! சேர மன்னனின் படை மிகப் பெரியது. மேலும் உங்கள் உடல்நிலை சரியில்லை. போரை தவிர்க்க முடியாதா?"

"வீரத்தின் விதை"

பாண்டிய நாட்டின் மதுரையை ஆண்டு வந்த நெடுஞ்செழியன் காலத்தில், சிற்றூர் ஒன்றில் வாழ்ந்த வீரன் வல்லவன். அவன் தந்தை பகைவர் படையெடுப்பில் வீரமரணம் அடைந்தவர். வல்லவன் சிறுவயது முதலே வேல் எறிதல், வாள் வீசுதல், குதிரையேற்றம் என அனைத்து போர்க்கலைகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றவன்.

ஒருநாள், அவன் ஊருக்கு வந்த பாணர் ஒருவர் பாடிய புறநானூற்று பாடல் ஒன்று அவனை பெரிதும் பாதித்தது:

"உண்டால் அம்ம இவ்வுலகம் இந்திரர் அமிழ்தம் இயைவ தாயினும் இனிதெனத் தமியர் உண்டலும் இலரே முனிவிலர் துஞ்சலும் இலர் பிறர் அஞ்சுவது அஞ்சிப் புகழெனின் உயிரும் கொடுக்குவர் பழியெனின் உலகுடன் பெறினும் கொள்ளலர்"

இந்த வரிகள் வல்லவனின் உள்ளத்தை உலுக்கின. தனிமனிதனாக இருந்தாலும் நேர்மையுடன் வாழ வேண்டும், பிறர் அஞ்சுவதற்கு அஞ்சி வாழக்கூடாது என்ற கருத்து அவனை ஆட்கொண்டது.

சில நாட்கள் கழித்து, அவன் ஊரை நோக்கி வடநாட்டு கொள்ளையர் கூட்டம் வருவதாக செய்தி வந்தது. ஊர் மக்கள் அச்சத்தில் உறைந்தனர். ஆனால் வல்லவன் தன் வீரத்தோழர்கள் சிலரை திரட்டி, கொள்ளையரை எதிர்கொள்ள முடிவு செய்தான்.

"வேள்பாரியின் வீர காவியம்"

பறம்பு மலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருந்தது பாரியின் அரண்மனை. கருங்கற்களால் கட்டப்பட்ட அவ்வரண்மனையின் முற்றத்தில் எப்போதும் புலவர்களும், பாணர்களும், கூத்தர்களும், ஏழை மக்களும் கூடி நிற்பர். அவர்கள் அனைவருக்கும் வேள்பாரி தன் செல்வத்தை வாரி வழங்குவான்.

மலை நெடுகிலும் பசுமையான காடுகளும், வயல்களும், அருவிகளும் நிறைந்திருந்தன. பாரியின் ஆட்சியில் மக்கள் வறுமையின்றி வாழ்ந்தனர். அவனது இரு பெண் மக்கள் - அங்கவை, சங்கவை - தந்தையின் கொடைப் பண்பைக் கற்றுக்கொண்டு வளர்ந்தனர்.

ஒரு குளிர்கால மாலையில், பாரி தன் தேரில் பறம்பு மலையைச் சுற்றி வந்தபோது, பனியில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த முல்லைக் கொடிகளைக் கண்டான். உடனே தன் பொற்றேரை நிறுத்தி, "இக்கொடிகள் படர்வதற்கு என் தேரே துணையாகட்டும்" என்று கூறி, தேரை அங்கேயே விட்டுச் சென்றான். நடந்தே அரண்மனை திரும்பினான்.

இச்செய்தி கேட்ட கபிலர், "பாரியின் கொடைக்கு நிகர் பாரியே" என்று பாடினார். அவரது புகழ் பாடல்கள் தமிழகம் முழுவதும் பரவின. இதனால் பொறாமை கொண்ட சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்கள் பாரியின் நாட்டைக் கைப்பற்ற எண்ணினர்.

"நிழலின் நினைவுகள்"

 முருகன் ஒவ்வொரு நாளும் தன் அறையின் சுவரில் தெரியும் நிழலுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பான். அவனுக்கு மட்டுமே தெரியும் - அந்த நிழல் பதிலளிக்கும் என்பது.

"இன்றைக்கு என்ன செய்தாய்?" என்று கேட்பான் முருகன்.

"உன்னைப் போலவே, நானும் வேலைக்குப் போனேன். ஆனால் என் உலகத்தில்" என்று நிழல் பதிலளிக்கும்.

முருகன் ஒரு சாதாரண கணினி நிரலாளர். ஆனால் அவனது நிழலோ இன்னொரு பரிமாணத்தில் ஒரு கவிஞன். இரவு நேரங்களில் இருவரும் தங்கள் உலகங்களைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்வார்கள்.

ஒரு நாள் நிழல் சோகமாக இருந்தது.

"என் உலகத்தில் கவிதைகள் மறைந்து வருகின்றன. மக்கள் இயந்திரங்களாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்" என்றது.

"காலத்தின் கண்ணாடிகள்"

மாலை வேளையில் சென்னையின் நெரிசல் மிகுந்த சாலையில் நடந்து கொண்டிருந்தார் ராஜேஷ். அவரது கையில் இருந்த ஸ்மார்ட்போனில் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்த நோட்டிபிகேஷன்களை பார்த்துக் கொண்டே நடந்தார். திடீரென அவரது கண்களில் ஒரு விசித்திரமான காட்சி தெரிந்தது.

சாலையின் நடுவே ஒரு பெரிய கண்ணாடி சுவர் எழுந்து நின்றது. அதன் வழியே பார்த்த போது, அதே சாலை, அதே மக்கள் தெரிந்தார்கள். ஆனால் அனைவரும் 1960களில் இருப்பது போல உடையணிந்திருந்தனர். அவர்களின் கைகளில் ஸ்மார்ட்போன்களுக்கு பதிலாக புத்தகங்களும், செய்தித்தாள்களும் இருந்தன.

ராஜேஷ் அந்த கண்ணாடி சுவரை தொட முயன்றார். அவரது விரல்கள் அதனூடே சென்றன. அடுத்த கணம், அவர் அந்த பழைய காலத்தில் நின்று கொண்டிருந்தார். தனது ஸ்மார்ட்போனை தேடினார் - அது மறைந்திருந்தது. அவரது நவீன உடைகள் பழைய காल ஆடைகளாக மாறியிருந்தன.

"என்ன நடக்கிறது?" என்று குழம்பிய அவர், அருகில் இருந்த ஒரு சிறுவனிடம் கேட்டார். "இன்று என்ன தேதி?"

"காலத்தின் கண்ணாடி"

மெட்ராஸ் கிறிஸ்தியன் கல்லூரியின் பழைய நூலகத்தில், தூசி படிந்த புத்தகங்களுக்கிடையே ஒரு பழைய டயரி கிடைத்தது. 1947ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட அந்த டயரியின் உரிமையாளர் பேராசிரியர் சுந்தரம்.

நூலகர் ரமேஷ் அந்த டயரியை படிக்க ஆரம்பித்தார்...

[டயரியின் பக்கங்கள்]

ஆகஸ்ட் 15, 1947

இன்று நம் நாடு சுதந்திரம் அடைந்தது. கல்லூரி வளாகத்தில் மாணவர்கள் தேசியக்கொடி ஏற்றினர். என் மாணவி கமலா கண்களில் நீர் ததும்ப பாரதியார் பாடல் பாடினாள். அவள் கனவு - சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பெண் விஞ்ஞானியாக வேண்டும்.

செப்டம்பர் 3, 1947

"மரங்களின் மௌன உரையாடல்"

 திருவண்ணாமலை மலையடிவாரத்தில் ஒரு சிறிய வீடு. அங்கே வசித்து வந்தார் தாத்தா வேலாயுதம். பல ஆண்டுகளாக மரங்களை வளர்ப்பதே அவரது வாழ்க்கை.

"தாத்தா, நீங்க எப்போவும் மரங்களோட பேசிக்கிட்டு இருப்பீங்களே, உங்களுக்கு என்ன பதில் வரும்?" என்று கேட்டான் அவரது பேரன் செல்வம்.

தாத்தா புன்னகைத்தார். "மரங்களுக்கு காது இல்லை, நாக்கு இல்லைன்னு நினைக்கிறியா? அவைங்களுக்கு எல்லாமே இருக்கு. நாம கேட்க கத்துக்கணும்."

"எப்படி தாத்தா?"

"வா... உனக்கு காட்டறேன்..."

[தாத்தாவின் கதை]

"நெஞ்சின் நிழல்கள்"

சென்னையின் மெரினா கடற்கரையில் மாலை பொழுது அழகாக மறைந்து கொண்டிருந்தது. கடலலைகள் கரையை வருடிச் செல்ல, அந்த அழகை ரசித்தபடி அமர்ந்திருந்தான் கார்த்திக். அவன் கையில் ஒரு புத்தகம் - "எழுதப்படாத கதைகள்".

"என்ன சார், தனியா உட்கார்ந்து இருக்கீங்க?" என்ற குரல் கேட்டு திரும்பினான்.

அங்கே நின்றிருந்தாள் மாலதி. பத்திரிகையாளர். கடற்கரையில் மக்களிடம் பேட்டி எடுக்க வந்திருந்தாள்.

"உட்காருங்க," என்றான் கார்த்திக்.

"என்ன புத்தகம் படிக்கிறீங்க?"

"மீண்டும் வந்த மகாஞானிகள்"

சென்னையின் புதிய கல்லூரியில் புதிய ஆசிரியராக வந்தார் பரமசிவம். முதல் நாளில் அவரது வகுப்பிற்குள் நுழைந்தபோது, கடைசி பெஞ்சில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மாணவன் குமரனைப் பார்த்ததும் அவருக்குள் ஏதோ அதிர்வு!

"எங்கயோ பார்த்த முகம்... எந்த ஜன்மத்துல..." என்று முணுமுணுத்தார்.

குமரன் திடுக்கிட்டு எழுந்தான். "சார்... நீங்க... உங்களை எங்கயோ..."

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி நின்றனர்.

[பின்னோக்கிய காட்சி - 1000 ஆண்டுகள் முன்பு]

காஞ்சிபுரத்தில் மகான் வியாசர் தன் சிஷ்யன் விக்கிரமனுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

"விக்கிரமா! மீண்டும் தூங்குகிறாயா?"

"இல்லை குருவே! தியானம் செய்கிறேன்..."

"தியானமா? அப்போ சொல் நான் என்ன சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்?"

"பிரபஞ்சங்களின் காதல்"

இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி மையத்தில் டாக்டர் அர்ஜுன் தன் ஆய்வகத்தில் அமர்ந்திருந்தார். இணை பிரபஞ்சங்கள் (Parallel Universe) பற்றிய ஆராய்ச்சியில் மூழ்கியிருந்தார்.

"என்ன சார் இன்னும் வீட்டுக்கு போகலையா?" என்று கேட்டபடி நுழைந்தாள் டாக்டர் வர்ஷா.

"இல்ல... இந்த கணக்கீடுகள் என்னை குழப்புறது வர்ஷா."

வர்ஷா அவர் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். "என்ன சார் பிரச்சனை?"

"பார் வர்ஷா... நம்ம பிரபஞ்சத்தோட அலை அதிர்வெண் மாறிக்கொண்டே இருக்கு. வேறொரு பிரபஞ்சம் நம்மோட பிரபஞ்சத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கு."

"அப்படின்னா..."

"இறையில் மலர்ந்த காதல்"

பாண்டிய நாட்டின் மதுரையில் சங்கம் சிறப்புற்று விளங்கிய காலம். கரிகால் சோழனின் படையெடுப்பு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

மதுரையின் பொற்கொல்லர் தெருவில் வாழ்ந்த நம்பி, சிறந்த வீரனாகவும் கலைஞனாகவும் விளங்கினான். அவன் செய்த ஆபரணங்கள் அரண்மனை வரை புகழ் பெற்றிருந்தன.

ஒருநாள், அவன் கடைமுன் ஒரு பெண் வந்து நின்றாள். கனிந்த குரலில், "ஐயா, என் தோள்வளை உடைந்துவிட்டது. புதிதாக செய்து தர இயலுமா?"

நம்பி அப்பெண்ணை நோக்கினான். கரும்கூந்தல், நீண்ட விழிகள், நுண்ணிய இடை. அவள் சங்கப்புலவர் காரிக்கண்ணனாரின் மகள் கண்ணகி.

"தங்கள் வளையை செப்பனிட்டுத் தருகிறேன் அம்மா," என்றான் நம்பி.

கண்ணகி வளையைக் கொடுத்துவிட்டு சென்றாள். அன்று முதல் நம்பியின் நெஞ்சில் ஏதோ ஓர் உணர்வு மலர்ந்தது.

மறுநாள், கண்ணகி வளையை வாங்க வந்தபோது,

"முதல் காதலின் மெல்லிய மழை"

சென்னையின் அழகிய வசந்த காலம். பிளஸ் 1 படிக்கும் கார்த்திக் தன் வீட்டிலிருந்து பள்ளிக்குப் புறப்பட்டான். வழக்கம்போல அவன் நண்பன் ராகுல் வீட்டு முன் காத்திருந்தான்.

"என்னடா இன்னிக்கு லேட்?" என்றான் ராகுல்.

"சாரிடா, அலாரம் சரியா ஒலிக்கல."

இருவரும் பேசிக்கொண்டே நடந்தனர். திடீரென்று ஒரு பெண் அவர்களைக் கடந்து சென்றாள். நீல நிற பாவாடை, வெள்ளை சட்டை, நீளமான கூந்தல். கார்த்திக் அவளைப் பார்த்தபடியே நின்றான்.

"யாருடா அவ? புதுசா தெரியுதே?" என்றான் ராகுல்.

"தெரியல... நம்ம ஸ்கூல் யூனிஃபார்ம்தானே?"

"வீரத்தின் விளைநிலம்"

சோழ நாட்டின் உறையூரில் காலை பொழுது விடிந்தது. அரண்மனையின் மன்றத்தில் மன்னன் கிள்ளிவளவன் அமர்ந்திருந்தான். அவன் முன் பொதியமலையிலிருந்து வந்த புலவர் பரணர் நின்றிருந்தார்.

"மன்னா! உம் வீரமும் கொடையும் தமிழகமெங்கும் பேசப்படுகிறது," என்றார் பரணர்.

"புலவரே! என் வீரம் என் மக்களுக்காகவே. ஆனால் இன்று என் மனம் கலங்குகிறது. வடவர் படையெடுப்பு நெருங்கி வருகிறது," என்றான் கிள்ளிவளவன்.

அப்போது அங்கு வந்த படைத்தலைவன் வல்வில் ஓரி, "மன்னா! அஞ்ச வேண்டாம். நம் வீரர்கள் போர்க்களத்தில் காத்திருக்கின்றனர்."

"ஓரி! போர் என்பது வெற்றி தோல்வி மட்டுமல்ல. எத்தனையோ உயிர்கள்..."

"விண்வெளியின் விந்தை"

மாலை நேரம். சென்னை இந்திய விண்வெளி ஆராய்ச்சி மையத்தில் டாக்டர் அருண் தனது கணினித் திரையை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார். திடீரென்று அவரது கணினித் திரையில் ஒரு விசித்திரமான சமிக்ஞை தெரிய ஆரம்பித்தது.

"என்ன இது? எந்த விண்கலத்திலிருந்து வரும் சமிக்ஞை இது?" என்று தனக்குள் முணுமுணுத்தார்.

உடனே அவரது உதவியாளர் பிரியா அங்கு வந்தாள். "என்ன சார் ஆச்சு?"

"பிரியா, இந்த சமிக்ஞையைப் பார்! இது நம் பூமியிலிருந்து 40 ஒளி ஆண்டுகள் தொலைவிலிருந்து வருகிறது."

"40 ஒளி ஆண்டுகளா? அங்கிருந்து எப்படி சமிக்ஞை வர முடியும்?"

"அதுதான் எனக்கும் புரியவில்லை. இந்த சமிக்ஞையை decode பண்ண வேண்டும்."

அடுத்த சில நாட்களில் அருணும் பிரியாவும் இரவு பகலாக உழைத்து அந்த சமிக்ஞையை ஆராய்ந்தனர்.

ஒரு நாள் காலை...

"மறைந்த வீடு"

மாலை 6 மணி. சென்னை கோடம்பாக்கம் பகுதியில் உள்ள பழைய வீடு ஒன்றின் முன் நின்றார் விஜய். Real Estate Agent. 'இந்த வீட்டை விற்க வேண்டும்' என்ற ஒரே நோக்கம்.

"சார், இந்த வீடு 25 வருஷமா பூட்டி கிடக்குது. யாரும் வாங்க முன் வரல..." என்றார் அவரது உதவியாளர் குமார்.

"ஏன்?"

"சொல்றாங்க... இங்க ஒரு கொலை நடந்ததாம். அதுக்கு அப்புறம் யாரும் இங்க வாழல..."

விஜய் சிரித்தார். "இதெல்லாம் மூட நம்பிக்கை குமார். வா, உள்ளே போய் பார்க்கலாம்..."

பூட்டை உடைத்து உள்ளே நுழைந்தனர். தூசி படிந்த அறைகள். சிதைந்த சுவர்கள். கிழிந்த புத்தகங்கள். உடைந்த பொம்மைகள்.

"சார்... எனக்கு பயமா இருக்கு..."

"பயப்படாத குமார். வெறும் பழைய வீடுதான்..."

திடீரென்று மேல் மாடியில் இருந்து சத்தம். யாரோ நடக்கும் ஓசை.

"சார்..."